Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 22 Απριλίου 2019
Πολιτισμός Λαϊκός Πολιτισμός - Άνθρωποι Παραδοσιακά Επαγγέλματα Λάρισα

Σακατζής στον Πηνειό (Λάρισα 1906-1910)
(Φωτογραφία: Αρχείο Λ. Γουργιώτη)
Σακατζής στον Πηνειό μετά το 1950
(Φωτογραφία: Αρχείο Εξωραϊστικής - Μορφωτικής Λέσχης Φιλιππούπολης)

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Παραδοσιακά Επαγγέλματα
Οι Άνθρωποι
Λύκειο Ελληνίδων
Πολιτιστικοί - μορφωτικοί σύλλογοι
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Λάρισα
Παραδοσιακά Επαγγέλματα: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

23/11/2008
Οι σακάδες

Διαχειριστής

προεπισκόπηση εκτύπωσης

Για την ύδρευση της πόλης μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχαν ειδικοί νεροκουβαλητές, οι λεγόμενοι σακάδες ή σακατζήδες που έπαιρναν νερό από τον Πηνειό ποταμό και το πουλούσαν πάνω στα άλογα.

Το νερό το προμηθεύονταν από το τμήμα του ποταμού που διερχότανε από την πόλη και από το πλέον κεντρικό ρεύμα του, ώστε να είναι όσο το δυνατόν καθαρότερο. Για να διευκολύνεται η μεταφορά των φορτίων νερού είχαν κατασκευαστεί, από το μεσαίωνα, σε τρία διαφορετικά σημεία της πόλης λιθόστρωτες αποβάθρες, οι αποκαλούμενες «σκάλες».

Αφού έπαιρναν το νερό, το τοποθετούσαν σε ασκούς δέρματος που ονομάζονταν σάκοι, χωρητικότητας 40-50 κιλών. Κατόπιν τους φόρτωναν στα ζώα με τα οποία περνούσαν από τις συνοικίες της πόλης και το διαλαλούσαν όπως οι άλλοι πωλητές τα διάφορα είδη τους. Στους νεότερους χρόνους, η μεταφορά του νερού γινόταν με μικρά βυτία ή βαρέλια από τσίγκο που τα έσερναν ιπποκίνητα κάρα.

Τα μέτρα που έπαιρναν για τον καθαρισμό του νερού ήταν υποτυπώδη. Οι σακάδες τοποθετούσαν στα στόμια των σάκων, μια δέσμη φύλλων ή φυτών ώστε να καθαρίζεται από την άμμο και τις άλλες ξένες ύλες, που είχε το νερό που θα διέρχονταν από αυτό. Για τα μικρόβια δεν υπήρχε κανένας τρόπος προστασίας.

Το νερό αυτό δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί αμέσως. Έτσι οι Λαρισαίοι το τοποθετούσαν στα σπίτια σε μεγάλους πίθους, τα λεγόμενα κιούπια, που ήταν χωμένα στο έδαφος, ώστε να διατηρείται δροσερό το καλοκαίρι και να μην παγώνει το χειμώνα. Μετά από μία ή δύο μέρες, κατακάθονταν η άμμος και οι άλλες ξένες ουσίες που περιείχε το νερό. Συγχρόνως έριχναν λίγη στύψη με την ελπίδα να αποστειρωθεί με αυτήν το νερό, πράγμα που ήταν αδύνατο.

Οι σακάδες είχαν πετύχει να οργανωθούν ως τάξη, με αποτέλεσμα να αποκτήσουν προνόμια, όπως η απαλλαγή τους από φόρους επιτηδεύματος, και να διαθέτουν κάποια δύναμη. Οι ίδιοι είχαν την υποχρέωση να λαμβάνουν μέρος στις κατασβέσεις πυρκαγιών, μεταφέροντας το νερό.