Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 20 Φεβρουαρίου 2019
Πολιτισμός Τέχνες Ζωγραφική Λάρισα

Αγήνωρ Αστεριάδης, Πολιτεία (Λάρισα), 1969, Αβγοτέμπερα σε ξύλο, 165Χ170 εκ (δωρεά Κ. & Ν. Αστεριάδη)
(Φωτογραφία: Αρχείο Δ.Π.Λ.-Μ.Γ.Ι.Κ.)
Αγήνωρ Αστεριάδης, Ύδρευσις πόλεως Λαρίσης από 1930 & έντευθεν
(Φωτογραφία: Αρχείο Δ.Ε.Υ.Α.Λ.)

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Ζωγραφική
Γλυπτική
Μουσική
Θέατρο
Λογοτεχνία
Φωτογραφία
Χορός
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Λάρισα
Ζωγραφική: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

23/11/2008
Ζωγραφική (τέλη 19ου αι. – πρώτο ήμισυ 20ου αι.)

Διαχειριστής

προεπισκόπηση εκτύπωσης

Οι ζωγράφοι, στα τέλη 19ου αι.- αρχές 20ου αι., οι οποίοι έζησαν και δημιούργησαν στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Λαρισαίων, ήταν κυρίως επηρεασμένοι από τον μεταϊμπρεσσιονισμό και τα ιδιώματα της νεοελληνικής ζωγραφικής της γενιάς του ΄30.

Κριτήρια για την παρακάτω επιλεκτική αναφορά αντιπροσωπευτικών ζωγράφων θα αποτελέσουν η πορεία του καλλιτέχνη σε διεθνές ή εθνικό επίπεδο, η ιδιαίτερη σχέση του με τη Λάρισα και η εδραίωση/ αποδοχή του έργου του σε αυτή, στα πλαίσια κάποιας σχετικής όσο και ρευστής τοπικής «λαρισαϊκής συνείδησης».

Εκκινώντας από τη θέση ό,τι κάθε έργο, πόνημα ή καλλιτεχνικό δημιούργημα διαθλά διαφορετικές όψεις κοινωνικών πρακτικών σε ένα δεδομένο σύστημα επικοινωνίας, θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να τονίσουμε ότι η Λάρισα, μετά την απελευθέρωση του 1881, χρειάστηκε χρόνο για να ωριμάσει στην πνευματική της ζωή. Χρειάστηκε, ακόμη, αρκετό καιρό ώστε η φυσιογνωμία της πόλης να μεταστοιχειωθεί -αναπλασθεί μέσω «ορατών», προσβάσιμων και πολλαπλών κοινωνικών δικτύων επικοινωνίας. Γι’αυτό, η λαρισαϊκή συνείδηση, στα τέλη του 19ου αι., αποτελούσε ακόμη μια «ιδέα σε εκκρεμότητα».

Οι ζωγράφοι που αναφέρονται, παρακάτω, μάλλον δε συγκροτούν κάποιο λαρισαϊκό καλλιτεχνικό ιδίωμα αλλά επηρεάζουν τις εξελίξεις της, και την συμπαρασύρουν σε ένα παιχνίδισμα με ευρύτερες τάσεις της νεοελληνικής ζωγραφικής, όπως αυτή της γενιάς του ’30.

Χαρακτηριστικές όσο και κεντρικές φυσιογνωμίες των πρώτων δεκαετιών του 20ου αι., είναι οι: Αγήνωρ Αστεριάδης (Λάρισα, 1898- Αθήνα, 1977), Βασίλης Ιθακήσιος (Ακρωτήρι Μυτιλήνης, 1879 – Αθήνα, 1977), Δανιήλ Δανιήλ (Τύρναβος 1914 – Αθήνα 1988), οι οποίοι, μαζί με τους: Γιώργο Ρήκα (1908), Ζήση Τσαπράζη (1911-1975), Δημήτριο Οικονομίδη (1913-1915), Δημήτρη Κατσικογιάννη (1915-1992), Ιωάννη Παπαϊωάννου (1920) ανέπτυξαν στη γειτονική πόλη του Βόλου, χωρίς απαραίτητα να διαμένουν σε αυτή, τη λεγόμενη «θεσσαλική προσπάθεια».

Ο Αγήνορας Αστεριάδης μοιραζόταν τις ανησυχίες του με όλους τους καλλιτέχνες του μεσοπολέμου. Ήταν μαθητής του Νικολάου Λύτρα, ενώ κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης του, επηρεάστηκε από το έργο του Φώτη Κόντογλου. Μελέτησε εμβριθώς στοιχεία της βυζαντινής τέχνης, της λαϊκής παράδοσης αλλά και τις σύγχρονες τάσεις, ενώ συνέλεξε στοιχεία από την ελληνική λαϊκή αρχιτεκτονική, που τον επηρέασε στο ζωγραφικό του έργο. Η Διεθνής Έκθεση Παρισιού τον τίμησε με βραβείο, καθώς και η Έκθεση Βιβλίου Αθηνών (1939).

Ο Βασίλειος Ιθακήσιος (γεννημένος στο Ακρωτήρι, Μυτιλήνης), ο επονομαζόμενος και «ζωγράφος του Ολύμπου», τα καλοκαίρια από το 1928 μέχρι το 1940 ζούσε αποτραβηγμένος σε μια σπηλιά του βουνού, το «Άσυλο των Μουσών», όπως το ονόμαζε ο ίδιος, και σε ύψος 1.680 μ., φιλοτέχνησε πάνω από 500 πίνακες στην προσπάθεια του να βιώσει και να απεικονίσει την ελληνική φύση.

Τέλος, ο Τυρναβίτης Δανιήλ Δανιήλ υπήρξε κυρίως τοπιογράφος (ζωγράφισε κατ’ επανάληψη τον Πηνειό), αλλά και προσωπογράφος και ανθογράφος. Υπήρξε μαθητής του Βικάτου, ενώ διατήρησε καλλιτεχνική επαφή και με τον Παρθένη. Ακολούθησε ευρύτερες σπουδές στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1950, το 1955 εκλέχτηκε Διευθυντής Παραρτήματος της Σχολής Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου και το 1972 καθηγητής στην ΑΣΚΤ.

Από τους τρεις παραπάνω, ο Αγήνωρας Αστεριάδης, αληθινό τέκνο της γενιάς του ΄30, δεν ασχολήθηκε μόνο με τη ζωγραφική του χρώματος (τοπιογραφία), αλλά και με τη ζωγραφική του βλέμματος. Οχι ότι το τοπίο απουσιάζει παντελώς από τη θεματογραφία του ζωγράφου. Απλώς οι εκπρόσωποι της γενιάς του '30 και οι επίγονοί τους στρέφονται προς το αστικό και συχνά το κατοικημένο τοπίο και το ερμηνεύουν μέσα από κώδικες (μαζί με τον Αστεριάδη, οι Βασιλείου, Τσαρούχης, Γ. Μανουσάκης κ.ά. κάνουν στροφή σε έναν ενδημικό ανθρωποκεντρισμό)*.

Η πρώτη μεταπολεμική έκθεση στη Λάρισα πραγματοποιήθηκε το 1956 και ήταν ατομική, του καλλιτέχνη Αγήνορα Αστεριάδη.


Πηγή: ΤΕΔΚ Ν. Λάρισας, Οδηγός Νομού Λάρισας, Περιφερειακές Εκδόσεις «έλλα», 2002.

* Μαρίνα Λαμπράκη- Πλάκα, «Παναγιώτης Τέτσης, Ο αλχημιστής των χρωμάτων. Η εικαστική πορεία του καταξιωμένου ζωγράφου διαγράφεται μέσα από την αναδρομική έκθεση που εγκαινιάζεται στην Εθνική Πινακοθήκη», Εφημερίδα, Το ΒΗΜΑ, Κυριακή 28 Μαρτίου 1999 - Αρ. Φύλλου 12526, Σελ.: Z03, 23/11/2008