Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 15 Δεκεμβρίου 2019
Οικονομία Οικονομική Ζωή Αβερώφειος Γεωργική Σχολή Λάρισα

Χάρτης της περιοχής Λάρισας του Υπουργείου Εσωτερικών(1905). Το κτήμα «Ακ Σεράι», στα δυτικά της πόλης επιλέχθηκε για την ανέγερση της Σχολής.
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Νέα Αγχίαλος 1933. Δεύτερος από δεξιά στην πρώτη σειρά ο απόφοιτος της Σχολής Α. Μήτσιου κατά την ώρα εργασίας του ως εκτιμητής σιτηρών.
(Φωτογραφία: Αρχείο Α. Μήτσιου)
Μαθητές της Σχολής με γεωργικά εργαλεία κατά την ώρα των πρακτικών ασκήσεων (1929)
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Ο Φιλοποίμην Τζουλιάδης
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Στην πρώτη σειρά οι τεχνίτες και οι καθηγητές του τμήματος τεχνιτών τυροκόμων (Γαλακτοκομίας). Πίσω πρακτικοί τυροκόμοι σχολείου βραχείας διάρκειας (1963).
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Ο μαθητής Α. Μήτσιου στην πρώτη τάξη της Σχολής. Στο πηλήκιο διακρίνονται τα αρχικά της Σχολής Α.Γ.Σ. και το ένα αστέρι που δηλώνει την τάξη φοίτησης.
(Φωτογραφία: Αρχείο Α. Μήτσιου)
Σχολείο Κτηνοτροφίας - Τυροκομίας Αγροτονεανίδων (1960). Προετοιμασία και κάπνισμα χοιρινού κρέατος για μπέικον.
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Μαθητές και επιμελητές στο δρόμο μπροστά από τη σχολή (1942)
(Φωτογραφία: Αρχείο Γ. Τζουλιάδη)
Το σύγγραμμα του Φ. Τζουλιάδη για το μάθημα της Γενικής Ζωοτεχνίας
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Σχολείο Αγροτικής Οικιακής Οικονομίας (1961). Κονσερβοποίηση κρέατος.
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)
Πτυχίο του μαθητή της Αβερώφειου Μέσης Γεωργικής Σχολής, Χ. Βραχνιάρη (1936)
(Φωτογραφία: Αρχείο Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής Λάρισας)

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Αβερώφειος Γεωργική Σχολή
Το Παζάρι της Λάρισας
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Λάρισα
Αβερώφειος Γεωργική Σχολή: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

24/11/2008
Η λειτουργία της Γεωργικής Σχολής

Ιουλία Κανδήλα

προεπισκόπηση εκτύπωσης

Η δεκαετία, που μεσολάβησε από την ψήφιση του ιδρυτικού νόμου της Σχολής μέχρι και την έναρξη λειτουργία της, επέβαλε και αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της.

Τον Αύγουστο του 1911 και ενώ ολοκληρώνονταν οι οικοδομικές εργασίες της Σχολής, η κυβέρνηση Βενιζέλου ψήφισε νόμο σύμφωνα με τον οποίο ιδρύθηκε στη Λάρισα και στο εθνικό κτήμα «Ακ-Σεράι» γεωργική σχολή με την επωνυμία «Αβερώφειος Πρακτική Γεωργική Σχολή» με δαπάνες του κληροδοτήματος Αβέρωφ. Με βάση το νέο νόμο η Αβερώφειος Σχολή λειτούργησε με δύο τμήματα, ένα ανώτερο και ένα κατώτερο. Και τα δύο τμήματα είχαν τριετή διάρκεια φοίτησης αλλά διαφορετικούς σκοπούς. Στο κατώτερο τμήμα φοιτούσαν νέοι καταγόμενοι από αγροτικές οικογένειες, οι οποίοι διδάσκονταν κυρίως πρακτικές στοιχειώδεις γνώσεις της γεωργίας και της κτηνοτροφίας με σκοπό μετά την αποφοίτησή τους να ασχοληθούν με την ιδιόχειρη καλλιέργεια μικρών κτημάτων, εφαρμόζοντας νέες μεθόδους και συστήματα. Αντίθετα, το ανώτερο τμήμα στόχευε στη θεωρητική και πρακτική κατάρτιση γεωπόνων που θα αναλάμβαναν στη συνέχεια την επιστασία γεωργικών κτημάτων και βιομηχανιών ή θα στελέχωναν διάφορες γεωργικές υπηρεσίες ως τεχνίτες, αρχιεργάτες και εργοδηγοί.

Μέχρι και το 1914, η Σχολή λειτούργησε με τα δύο τμήματα. Η μικρή όμως προσέλευση μαθητών στο κατώτερο τμήμα σε συνδυασμό με την ίδρυση πρακτικών γεωργικών σχολείων διετούς φοίτησης σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οδήγησε στην κατάργηση του κατώτερου τμήματος στην Αβερώφειο Σχολή, η οποία τα επόμενα χρόνια λειτούργησε μόνο με ένα τμήμα.

Τον Απρίλιο του 1918, η Αβερώφειος μετατράπηκε σε Μέση Γεωργική Σχολή. Η αλλαγή αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο μιας συστηματικότερης οργάνωσης και συστηματοποίησης της γεωργικής εκπαίδευσης που έγινε την περίοδο αυτή και προέβλεπε τη δημιουργία σχολείων και των τριών βαθμίδων. Ιδρύθηκαν κατώτερα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης με σκοπό τη δημιουργία γεωργικών τεχνιτών και την κατάρτιση των γεωργών, μέσες σχολές τριετούς φοίτησης στη Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα και Ανώτερη Γεωπονική Σχολή στην Αθήνα.

Την ίδια ακριβώς χρονιά, το 1918, που η Σχολή μετατράπηκε σε μέση ανέλαβε τη διεύθυνσή της ο Φιλοποίμην Τζουλιάδης, ο οποίος θα σφραγίσει με την παρουσία του ολόκληρη την περίοδο λειτουργίας της Σχολής ως μέσης. Με αξιόλογους συνεργάτες θα λειτουργήσει κανονικά για 26 συνεχή χρόνια και θα αναλάβει το κύριο έργο της εκπαίδευσης και κατάρτισης μέσων στελεχών της γεωργίας, ιδιαίτερα μετά τις διαδοχικές καταργήσεις των αντίστοιχων σχολών της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

Οι μαθητές της Σχολής προέρχονταν από όλα σχεδόν τα μέρη της Ελλάδας αλλά και από περιοχές εκτός συνόρων του κράτους. Οι περισσότεροι ήταν εσωτερικοί και διέμεναν στο οικοτροφείο της Σχολής. Η Σχολή δεχόταν όμως και εξωτερικούς μαθητές, που διέμεναν εκτός της Σχολής. Η φοίτηση διαρκούσε τρία χρόνια, με τρίωρη θεωρητική διδασκαλία και τετράωρη ή πεντάωρη πρακτική άσκηση στο κτήμα καθημερινά. Το ημερήσιο πρόγραμμα ήταν αρκετά βαρύ, ιδιαίτερα για τους οικότροφους. Στο θεωρητικό μέρος οι μαθητές παρακολουθούσαν μαθήματα όπως Πρακτική Αριθμητική, Χημεία, Ελληνικά, Γεωργικό Δικαίο, Γεωργική Οικονομία, Βοτανική, Γεωργία, Δενδροκομία, Σηροτροφία, Κηπουρική, Ζωολογία, Στοιχεία Υδραυλικής και Οικοδομικής, Εδαφολογία, Λιπασματολογία, Κτηνιατρική κ.ά.

Το βάρος της διδασκαλίας όμως έπεφτε στην πρακτική άσκηση των μαθητών που συνεχιζόταν ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες. Απαιτούσε σκληρή δουλειά, αφού οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε κάθε εργασία, είτε αυτή αφορούσε στις διάφορες καλλιέργειες στο κτήμα είτε στη ζωοτεχνία, γαλακτοκομία και τυροκομία, οινοποιία, μελισσοκομία κ.ά.

Οι αλλαγές στην αγροτική οικονομία της χώρας με την εξάλειψη των μεγάλων κτημάτων, καθώς και η λειτουργία των δύο πανεπιστημιακών σχολών, της Γεωπονικής Σχολής της Αθήνας το 1920 και της Γεωπονοδασολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης το 1926, καθιστούσαν πια τη λειτουργία των Μέσων Σχολών όχι απαραίτητη. Οι διαφαινόμενες τάσεις για την κατάργηση των μέσων γεωργικών σχολών ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 οδήγησαν τους μαθητές της Αβερωφείου Σχολής σε πολλές κινητοποιήσεις. Οι εξελίξεις όμως στον πολιτικό χώρο καθώς και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ανέστειλε τη λήψη δραστικών αποφάσεων στον τομέα της γεωργικής εκπαίδευσης. Η Αβερώφειος Σχολή θα λειτουργήσει λοιπόν ως μέση μέχρι και το 1944. Με νόμο της 28ης Μαρτίου του 1944 η Σχολή μετατράπηκε σε Πρακτική Γεωργική Σχολή διετούς φοίτησης.

Καθ’ όλη την περίοδο 1911-1944 με την παρουσία αξιόλογων γεωπόνων η Αβερώφειος Σχολή επιτέλεσε σημαντικό εκπαιδευτικό έργο. Η προσφορά της υπήρξε ανυπολόγιστης σημασίας. Αποτέλεσε, λόγω της μοναδικότητας της, την Ανώτερη Γεωργική Σχολή της Ελλάδας, τουλάχιστον μέχρι το 1920 που άρχισε η λειτουργία της Ανώτατης Γεωπονικής Σχολής της Αθήνας. Ήταν όχι μόνο το σπουδαιότερο γεωργικό σχολείο αλλά παράλληλα και σημαντικό ερευνητικό ίδρυμα. Αλλά και μετά την ίδρυση της Γεωπονικής Σχολής, η Αβερώφειος εξακολούθησε να εξασφαλίζει ικανό αριθμό «μεσογεωπόνων» παράλληλα με τις σχολές της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας, οι οποίες όμως συγκριτικά απέδωσαν μικρότερους καρπούς.

Στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, όταν ο αριθμός των γεωπόνων με ανώτερες σπουδές ήταν ελάχιστος, οι «μεσογεωπόνοι» της Αβερωφείου αλλά και των άλλων μέσων σχολών στελέχωσαν τις γεωργικές υπηρεσίες, καθοδήγησαν τους γεωργούς και διέδωσαν τις νεότερες μεθόδους των γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Κατάφεραν να διαδώσουν τις νέες και βελτιωμένες μεθόδους της γεωργίας, δενδροκομίας και κτηνοτροφίας. Δίδαξαν στους γεωργούς τον τρόπο κλαδέματος και εμβολιασμού των δένδρων, την καταπολέμηση των ασθενειών των φυτών. Ήταν εκείνοι που προπαγάνδισαν τη χρήση των λιπασμάτων, την περίοδο κατά την οποία η χρήση των λιπασμάτων ήταν άγνωστη και περιορισμένη μόνο σε γεωργικά ιδρύματα. Πρωταγωνίστησαν στην καταπολέμηση των μεγάλων προβλημάτων της γεωργίας. Ήταν εκείνοι που ανέλαβαν στο μεγαλύτερο μέρος και επιτέλεσαν το δύσκολο έργο της αποκατάστασης των προσφύγων, της απαλλοτρίωσης των τσιφλικιών και της διανομής των αγροκτημάτων. Η προσφορά τους ήταν κατά κοινή ομολογία ανυπολόγιστης αξίας. Ορισμένοι μάλιστα αναδείχθηκαν σε κορυφαίες μορφές του γεωπονικού χώρου.

Ταυτόχρονα με το κύριο εκπαιδευτικό της έργο η Αβερώφειος Σχολή Λάρισας λειτούργησε και ως κέντρο πολλαπλής γεωργικής εκπαίδευσης και έρευνας. Τα έτη 1918-1919 συστάθηκε στη Σχολή, Κέντρο ασκήσεως οδηγών βενζιναρότρων, με σκοπό την άσκηση των γεωργών στα νέου τύπου μηχανήματα Case και Stock που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στη Θεσσαλία.

Τη περίοδο 1927-1933 λειτούργησε Γεωργικό Φροντιστήριο για τη γεωργική εκπαίδευση και κατάρτιση δασκάλων, διάρκειας ενός έτους. Βασική αποστολή των Γεωργικών Φροντιστηρίων ήταν η γεωργική κατάρτιση των δασκάλων που υπηρετούσαν σε αγροτικές περιοχές με σκοπό να διδάξουν στα Κυριακά γεωργικά σχολεία, στα σχολεία, δηλαδή, που ιδρύθηκαν την ίδια περίοδο σε πολλά χωριά και κωμοπόλεις της Ελλάδας και απευθύνονταν σε νέους που ασχολούνταν με τη γεωργία αλλά δεν είχαν λάβει την αντίστοιχη εκπαίδευση.

Παράλληλα στο κτήμα της Αβερωφείου Σχολής και στα διάφορα εργαστήρια που διέθετε έκαναν την πρακτική τους άσκηση φοιτητές της Γεωπονικής Σχολής της Αθήνας και της Γεωπονοδασολογικής Σχολής της Θεσσαλονίκης.

Τέλος η Σχολή κατέστη ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα έρευνας και εφαρμογής νέων μεθόδων και συστημάτων. Η Αβερώφειος Σχολή είχε την τύχη να διαθέτει μια έκταση περίπου τριών χιλιάδων στρεμμάτων, όπου επικρατούσε κυρίως η μεγάλη καλλιέργεια (δημητριακά, ψυχανθή, σκαλιστικά). Σημαντική έκταση κατελάμβανε όμως και η δενδροκομία, η αμπελουργία, η λαχανοκομία. Η Σχολή διέθετε μεγάλο αριθμό ζώων εργατικών αρχικά αλλά και αναπαραγωγής στη συνέχεια και βαθμιαία αναπτύχθηκαν πολύ οι κλάδοι της γαλακτοκομίας και τυροκομίας. Παράλληλα αναπτύχθηκε η πτηνοτροφία, η σηροτροφία και η μελισσοκομία. Σε όλους τους χώρους αυτούς ασκούνταν οι μαθητές που αποκτούσαν παράλληλα με τη θεωρητική γνώση μια μοναδική εμπειρία. Στους ίδιους χώρους παρακολουθούσαν και τις πειραματικές καλλιέργειες που εφαρμόστηκαν και τις νέες μεθόδους που υιοθετήθηκαν.