Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 26 Οκτωβρίου 2021
Πολιτισμός Τέχνες Λογοτεχνία Μεταπολεμικοί Λογοτέχνες Λάρισα

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Μεσοπόλεμος - Γενιά του '30
Μεταπολεμικοί Λογοτέχνες
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Λάρισα
Μεταπολεμικοί Λογοτέχνες: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

27/11/2008
Το έργο των Λαρισαίων μεταπολεμικών λογοτεχνών

Διαχειριστής

προεπισκόπηση εκτύπωσης

Στη Λάρισα της περιόδου 1945-1967 οι μεταπολεμικοί λογοτέχνες της έζησαν και δημιούργησαν αποκομμένοι, συχνά μέσα σε μια αφόρητη- κοινωνική μοναξιά. Όσοι δημιουργοί δεν έφυγαν (όπως ο μεγαλύτερος σε ηλικία Δαμιανός Βουλγαράκης, η Βασιλική Παπαγιάννη και ο Μάκης Λαχανάς) προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, υπόφεραν – έφτασαν, τρόπος του λέγειν, να «μισήσουν» την πόλη τους. Ωστόσο δεν θα διστάσουν. Είναι αυτοί που θα καταγράψουν στο έργο τους τον «επαρχιωτισμό», τη «μικρόνοη ηθική» και τον ραγδαία ανερχόμενο «μικροαστισμό» της νεόπλουτης πόλης του κάμπου.

Άλλοι θα μεταναστεύσουν στην Αθήνα (όπως ο Γιάννης Νεγρεπόντης και ο Κώστας Τσιρόπουλος).

Ο αγώνας της θεσσαλικής αντίστασης εναντίον των κατακτητών θα επηρεάσει καθοριστικά τη θεματική πολλών από αυτούς. Η σύντομη παρουσία του διανοούμενου δημοσιογράφου του «Ριζοσπάστη» Κώστα Βιδάλη (ο οποίος θα δολοφονηθεί το 1946 στο χωριό Μελία), και κυρίως του Γιώργου Κοτζιούλα (Ραψίστα1909- Αθήνα 1956) στη Λάρισα το 1945, θα επηρεάσει τους νέους Λαρισαίους διανοούμενους. Ο Κοτζιούλας όσο βρίσκεται στη Λάρισα εκδίδει το «Θεσσαλικό παζάρι 1945» στο οποίο δίνει μια εξαιρετική λαϊκή περιγραφή του παζαριού της Λάρισας “διδάσκοντας” τους ντόπιους πως η πεζογραφία της περιφέρειας οφείλει να κινηθεί σε ένα ρεαλιστικό και βιωματικό κλίμα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι λογοτέχνες της Λάρισας που παραμένουν στη πόλη προσχωρούν σε μια λογοτεχνία της μαρτυρίας την οποία και αναδεικνύουν από το βίωμα στη γραφή. Στο ίδιο κλίμα της μαρτυρίας, εντάσσονται οι απανωτές καταθέσεις και μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τη θεσσαλική αντίσταση και τα πέτρινα χρόνια ιδίως μετά την πτώση της δικτατορίας, όταν οι αγωνιστές νιώθουν ελεύθεροι να μιλήσουν. Σε ορισμένες περιπτώσεις κάποιοι από αυτούς οδηγούν το λόγο τους σχεδόν στα πρόθυρα της λογοτεχνίας. Ενδεικτικά αναφέρω τα κείμενα του Μίμη Μπουκουβάλα που επεξεργάστηκε ο Αλέξης Σεβαστάκης, του Κώστα Γκριτζώνα, του Λάζαρου Αρσενίου, του Ρίζου Μπόκοτα, της Βαγγελίτσας Σαμαρά και του Κώστα Παπαγαρυφάλλου (διευθυντή της ΕΑΜικής εφημερίδας «Αλήθεια»), ο οποίος με το «Θολό ποτάμι» δίνει ένα χρονικό-μαρτυρία (1922-1948) που τελειώνει με την εκτέλεση του αδερφού του Γιάννη Παπαγαρυφάλλου.

Ο μόνος από τους Λαρισινούς της μεταπολεμικής γενιάς που μένει στη Λάρισα και δεν προσχωρεί στη λογοτεχνία της μαρτυρίας είναι ο ψυχίατρος Μάκης Λαχανάς.

Τέλος, από τους Λαρισαίους της διασποράς ξεχωρίζει ο «αθέατος» Κώστας Τσιρόπουλος (Λάρισα, 1930) [χρησιμοποίησε και τα ψευδώνυμα «Κώστας Ευαγγέλου», «Μηνύτο»]. Εκδότης και διευθυντής ενός από τα μακροβιότερα μεταπολεμικά περιοδικά, της «Ευθύνης», και ιδρυτής του εκδοτικού οίκου «Οι Εκδόσεις των Φίλων», παραμένει για τους πολλούς ένας γνωστός άγνωστος αλλά πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων.


Πηγή: Ψύρρας, Θ., Η Λογοτεχνία στη Λάρισα από το 19ο στον 21ο αιώνα, Σχεδίασμα, Λάρισα, 2008