Αναζητήστε στην Πύλη

Σύνθετη αναζήτηση
 
Αρχική 18 Αυγούστου 2019
Οικονομία Προϊόντα - Αγορά Κρασιά - Αποστάγματα Λάρισα

Αμπέλι στη Λάρισα
(Φωτογραφία: Αρχείο Αθ. & Δ. Πιτσίλκα)

Ήχοι - Βίντεο
Δεν υπάρχουν αρχεία ήχου και βίντεο.

Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δεν υπάρχουν σχετικοί σύνδεσμοι.

Άλλα Αρχεία
Δεν υπάρχουν αρχεία.
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
Ψωμί - Αρτοποιεία
Γλυκά - Ζαχαροπλαστεία
Κρασιά - Αποστάγματα
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ
Λάρισα
Κρασιά - Αποστάγματα: ΥΠΟΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ολες οι κατηγορίες
Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες στη Θεματική Κατηγορία που επιλέξατε.

01/12/2008
Το κρασί

Διαχειριστής

προεπισκόπηση εκτύπωσης

Η οινοποιητική δραστηριότητα του νομού Λάρισας είναι ευρύτατα γνωστή στην Ελλάδα και χαρακτηρίζεται από ποιοτικά χαρακτηριστικά και συνδυασμό της τεχνολογίας με την παραδοσιακή οινοποίηση.

Σήμερα, η διαδικασία παρασκευής κρασιού σε σύγχρονα οινοποιεία διαφέρει από τα παραδοσιακά οινοποιεία όσον αφορά τον εξοπλισμό που χρησιμοποιείται.

Η διαδικασία παρασκευής κρασιού
Μετά τον τρύγο, ακολουθεί η γλευκοποίηση, δηλαδή η διαδικασία κατά την οποία εξάγεται το γλεύκος -ή συνήθως ο μούστος- από το σταφύλι. Για την έκθλιψη του μούστου χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι, συνηθέστερα με χρήση ειδικών μηχανημάτων που λειτουργούν συνθλίβοντας το σταφύλι ανάμεσα σε περιστρεφόμενους κυλίνδρους. Κατά τη γλευκοποίηση, επιβάλλεται η αποβοστρύχωση, δηλαδή αφαίρεση των κοτσανιών του σταφυλιού, καθώς είναι επιζήμια τόσο για την γεύση του τελικού κρασιού, όσο και για την υγεία του καταναλωτή.

Στη συνέχεια ακολουθεί η τελική διαδικασία της ζύμωσης. Το οινόπνευμα που περιέχει το κρασί παράγεται από τα σάκχαρα του μούστου με την αντίδραση της αλκοολικής ζύμωσης, που επιτελείται από ειδικά ένζυμα, τις ζυμάσες των ζυμομυκήτων. Οι ζυμομύκητες υπάρχουν αδρανοποιημένοι στο φλοιό των σταφυλιών και καθώς έρχονται σε επαφή με το μούστο, πολλαπλασιάζονται και επιτελούν τη ζύμωση. Εκτός από αιθυλική αλκοόλη παράγεται και διοξείδιο του άνθρακα. Η διαδικασία της ζύμωσης διαρκεί συνήθως 8-25 ημέρες. Είναι σύνηθες, να παρατείνεται ή να διακόπτεται η ζύμωση με τεχνητά μέσα, κυρίως μέσω της διατήρησης της θερμοκρασίας σε χαμηλά ή υψηλά επίπεδα αντίστοιχα. Ο χρόνος της ζύμωσης είναι καθοριστικός για το κρασί που θα παραχθεί τελικά. Επιπλέον γίνεται συνήθως λόγος για λευκή και ερυθρή οινοποίηση, ανάλογα με το χρώμα του παραγόμενου κρασιού. Έπειτα το κρασί οδηγείται στα βαρέλια για να ωριμάσει και να παλαιώσει.

Η ωρίμανση και παλαίωση του
Ιδιαίτερη αξία έχει τέλος και η διαδικασία ωρίμανσης του κρασιού. Θεωρείται γενικά πως ένα κρασί γίνεται καλύτερο όσο παλιώνει, ωστόσο διαφορετικά είδη κρασιού χαρακτηρίζονται και από διαφορετική διάρκεια ζωής. Επιπλέον ένα κρασί μπορεί να υποστεί και γήρανση, οπότε και δεν πρέπει να καταναλώνεται. Κύρια επιδίωξη αποτελεί στην πράξη η αργή και ελεγχόμενη οξείδωση του κρασιού. Γενικά ελάχιστα κρασιά έχουν διάρκεια ζωής άνω των 50 ή 100 ετών, ενώ τα περισσότερα φθάνουν στην ποιοτική τους κορύφωση εντός μερικών χρόνων.

Κατά την παραμονή του κρασιού στο βαρέλι λαμβάνουν χώρα ένα σύνολο πολύπλοκων αντιδράσεων που αποτελούν τη οξειδωτική παλαίωση. Από τους πόρους του βαρελιού επιτρέπεται η είσοδος μικρών ποσοτήτων οξυγόνου, το οποίο αντιδρά με τις ουσίες του οίνου με αποτέλεσμα ο οίνος να χάνει με την πάροδο του χρόνου τον άγριο και επιθετικό του χαρακτήρα. Παράλληλα, από το βαρέλι μεταφέρονται στο κρασί ορισμένες ουσίες, οι οποίες εμπλουτίζουν την αρωματική του σύνθεση. Η παλαίωση του κρασιού συνεχίζεται και στη φιάλη, η οποία ονομάζεται αναγωγική, αφού ο φελλός εξασφαλίζει την απουσία του οξυγόνου. Η διάρκεια της ωρίμανσης του ποικίλλει και συνήθως κυμαίνεται από μερικούς μήνες έως λίγα χρόνια.

Η αποθήκευση και συντήρηση του
Ο οίνος είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Έρευνες έχουν δείξει ότι ο οίνος κατά την ωρίμανση και παλαίωση του δεν πρέπει να ακούει και δεν πρέπει να βλέπει, συνθήκες που του επιτρέπουν να εξελιχθεί και να αποδώσει στα μέγιστα το δυναμικό του, με ήπιο και ομαλό τρόπο. Έτσι λοιπόν, θα πρέπει να αποφεύγονται οι κραδασμοί που διαταράσσουν την ηρεμία του οίνου, αλλά και το φως, που μεταβάλει το χρώμα του.

Παράλληλα, πολύ σημαντική είναι η θερμοκρασία και η σχετική υγρασία του χώρου που αποθηκεύονται οι φιάλες. Η θερμοκρασία θα πρέπει να είναι σταθερή 15°C, ενώ η σχετική υγρασία σε επίπεδα τέτοια που να αποφεύγεται η ξήρανση των φελλών, αλλά και η αλλοίωση των ετικετών, 70-75%. Τέλος, ο χώρος που φυλάσσονται δεν πρέπει να περιέχει προϊόντα με οσμές έντονες, που μπορεί να περάσουν και στο κρασί και να επηρεάσουν το άρωμα και την γεύση του.


Πηγές:
ΤΕΔΚ Ν. Λάρισας, Οδηγός Νομού Λάρισας, Περιφερειακές Εκδόσεις «έλλα», 2002.
Μ.Κ.Ο. Δρυάς, Η πολιτιστική κληρονομιά του Δήμου Κάτω Ολύμπου, Λάρισα 2008